100 εκεί; Εδώ School Billy!

2013 - Σεπ Posted by give the kids 0

100 εκεί; Ναι, με ακούτε; Παρακαλώ θέλω να κάνω μια καταγγελία.

Πώς; Ναι, ναι, σοβαρά σας μιλάω. Τι σημαίνει είμαι πολύ μικρός; Ναι μικρός είμαι, αλλά τι δηλαδή δεν μπορώ να κάνω μια καταγγελία;

Ακούστε με, σας παρακαλώ. Θέλω να σας δηλώσω πως χθες στο σχολείο υπέπεσα σε 2 αδικήματα. Πρώτον δάγκωσα ένα παιδάκι. Και δεύτερον είπα σε ένα άλλο παιδάκι, στο Χριστόφορο συγκεκριμένα, να φύγει από κοντά μου γιατί ήθελα να παίξω μόνος μου.

2013-04-14 21.06.03

Πώς; Δεν είναι αυτά αδικήματα; Μα φυσικά και είναι. Είμαι ένοχος και πρέπει να έρθετε να με συλλάβετε. Ναι, αυτό που ακούτε, ελάτε να με συλλάβετε και να με ρίξετε σε μια… παιδική χαρά για να πληρώσω.

Read more
 

Γκρίνια mode-on

2013 - Σεπ Posted by give the kids 0

Για να είμαι ελικρινής δεν περίμενα να αρρωστήσω τόσο γρήγορα αρχίζοντας το σχολείο. Άκουγα τις φίλες της μαμάς που της έλεγαν «Να είσαι έτοιμη να φέρει σπίτι όλες τις ιώσεις» μα νόμιζα πως οι ιώσεις είναι τίποτα κοριτσάκια. Μπα, λάθος είχα αντιληφθεί. Ιώσεις είναι αυτά που κολλάμε μεταξύ μας τα παιδιά στο σχολείο.

Έτσι κι εγώ από την Παρασκευή που γύρισα, την είχα φέρει σπίτι. Στην αρχή πόναγε το κορμάκι μου, μετά έκανα λίγο πυρετό, μετά άρχισε να πονάει ο λαιμός. Και μετά την έπεσα στο κρεβάτι με το θερμόμετρο αγκαλιά. Εννοείται πως κοιμήθηκα στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό ομολογουμένως ήταν το μόνο θετικό.

Όλο το σαββατοκύριακο, δεν ήθελα να φάω, να παίξω, να βγω βόλτα, τίποτα δεν ήθελα. Απλά ξάπλωνα στον καναπέ και έβλεπα λίγο τηλεόραση. Δηλαδή έχανα το χρόνο μου.

Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι κοντά στη μαμά. Δεν την άφηνα να κάνει ρούπι, λέμε. Ούτε να φάει, να δουλέψει, να πάει στο μπάνιο δεν μπορούσε χωρίς να την ακολουθώ κατά βήμα. Ο μπαμπάκας μου ο καλός έκανε ό,τι μπορούσε, μα τον στεναχώρησα κι αυτόν, γιατί το μόνο που φώναζα ήταν «μαμά και μαμά».

Και κάπου εκεί, άρχισα να γκρινιάζω ακατάπαυστα και να αδυνατώ να σταματήσω λες και ημουν εθισμένος στον τζόγο. Μου έλεγε η μαμά μου να παίξουμε, γκρίνιαζα. Μου έλεγε να διαβάσουμε, γκρίνιαζε. Μου έλεγε να δούμε «Μικρούς Άινστάιν», γκρίνιαζα. Δεν μου έλεγε τίποτα, πάλι γκρίνιαζα. Λες και ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω αυτό που ένιωθα, που εντάξει είπαμε δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, μια ίωση μόνο, αλλά για μένα ήταν πολύ δυσάρεστο. Και εξαιρετικά ακατανόητο.Δεν μου επέτρεπε να είμαι ο εαυτός μου. Κι ο μόνος τρόπος που μπορούσα να είμαι, πίστευα πως βρισκόταν στο να είμαι δίπλα στη μαμά.

20130902_1735

Η μανούλα μου έκανε όση υπομονή μπορούσε. Δεν λέω με μάλωσε λίγες φορές, αλλά εντάξει, την καταλάβαίνω. Φανταστείτε να σου λένε όλο το 24ωρο στο αφτί: «Γκρίνια mode, Γκρίνια mode, Γκρίνια mode».

Δευτέρα και σήμερα Τρίτη πάλι δεν πήγα σχολείο. Η γιατρός μας φοβόταν μήπως είχα πυώδη αμυγδαλίτιδα, μα ευτυχώς υψηλό πυρετό δεν έκανα κι έτσι καταλάβαμε πως ήταν απλώς μια ίωση.

Αύριο θα πάω σχολείο. Θέλω κιόλας να πάω.

Μα το υπόσχομαι. Την γκρίνια θα την αφήσω στο σπίτι. Και όταν γυρίσω σίγουρα «θα την έχει κάνει».

Πριν σας πω μάκια, αν μου επιτρέπετε να σας συνταγογραφήσω το καλύτερο παυσίπονο για την γκρίνια των μικρών σας. Κάντε υπομονή και βάλτε λίγη φαντασία για να τα κάνετε να ξεχαστούν. Θα περάσει. Η γκρίνια μας καμιά φορά είναι ένας ενοχλητικός -το παραδέχομαι- τρόπος να σας πούμε πώς νιώθουμε.

Μάκια.

Read more
 

Αύριο, θα πάω σε άλλο σχολείο;

2013 - Σεπ Posted by give the kids 1

SAMSUNG

Δεν θα το πιστέψετε; Σήμερα ήταν πολύ κουλ στο σχολείο. Βέβαια είμαι και πολύ χίπστερ τυπάκι, πάω συχνά Πετράλωνα, Μεταξουργείο, ξέρετε τώρα. Ε, με τόσα που έχουν δει τα μάτια μου τι να μου πει ένα σχολειάκι εκεί πέρα; Μέχρι και tweet στον υπουργό παιδείας έκανα το πρωί.

Αν εξαιρέσουμε πως σήμερα λέρωσα λίγο το βρακάκι μου, συγγνώμη το μποξεράκι μου, και ήθελα συνέχεια να κάνω κακά, και δεν είχα τη μαμάκα μου να με πλύνει και να με καθαρίσει, όλα πήγαν υπέροχα. Δεν λέω, η κυρία Μαρία, όχι η δασκάλα μας, μια άλλη κυρία Μαρία με φρόντισε και με περιποιήθηκε, αλλά τι να έκανε που η μαμάκα μου ξέχασε να μου βάλει δεύτερο μποξεράκι.

Τι να κάνει κι αυτή η μανούλα, τώρα μαθαίνει. Σήμερα θα μου βάλει δεύτερο μποξεράκι και όχι τσορτσάκι, αύριο θα μου βάλει δεύτερο τσορτσάκι και θα ξεχάσει το μποξεράκι.

Read more
 

Το Blog του μικρού School Billy, μέρα 1

2013 - Σεπ Posted by give the kids 0

SAMSUNG

Εντάξει, μανούλα, πώς κάνεις έτσι; Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στο σχολείο! Και δώστου ξανά.  Βούηξαν τα μίντια, τα σόσιαλ, ο υπουργός -πώς τον λένε- παιδευτικής, ή παιδείας ή κάτι τέτοιο. Όλοι βγήκαν να μιλήσουν και να γράψουν. Τι μιλάτε; Εσείς πήγατε σχολείο; Εμείς πήγαμε.

“Ελα, δεν έγινε τίποτα, μανούλα.

Εντάξει, δεν λέω αυτό το ξύπνημα στις 7 παρά, -μα πού είναι ο ήλιος;- είναι άγριο, σκληρό, βάναυσο, αλλά να σου πω; Πιο δύσκολο που φάνηκε όταν σταμάτησα να θηλάζω. Οκ μέχρι τη σημερινή μέρα ξύπναγα ό,τι ώρα ήθελα,  αλλά σιγά, μια μέρα δεν έγινε και τίποτα.

Εντάξει, δεν λέω αυτό το να με αφήνεις να μπω σε ένα κίτρινο λεωφορείο, που το οδηγεί ένας τόσο καλός κύριος, αλλά δεν το ξέρω και να με καλημερίζει και μια κυρία χαμογελαστή που ούτε αυτή την ξέρω, δεν είναι και ιδιαίτερα κακό. Αφού θα μπεις κι εσύ μέσα, μανούλα, να πάμε στο σχολείο, έτσι δεν είναι; Ε, μανούλα, γιατί έκλεισαν οι πόρτες, μα πού πάει το λεωφορείο χωρίς εσένα;…

Read more
 

Το Blog του μικρού School Billy (μέρος 0)

2013 - Σεπ Posted by give the kids

school billy_0

Ξέρω. Υποτίθεται ότι θα γράφω σε αυτό το μπλοκς -που λέει και η γιαγιά μου η Ζεμπουλιά- για τις εμπειρίες μου από την πρώτη μου φορά στο σχολείο. Σχολείο; Τέλος πάντων το προνήπιο, πώς το λένε.

Εγώ όμως θα σας μιλήσω για την εμπειρία μου για την πρώτη μέρα πριν από το σχολείο.

Μην ανησυχείτε δεν είναι μεγάλη: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΧΟΛΕΙΟΟΟΟ!!!

Βάζω τα γυαλιά μου και φεύγω από το σπίτι!

Αυτά.

Θα τα πούμε αύριο.

Μάκια.

School Billy

Read more