Γκρίνια mode-on

2013 - Σεπ Posted by give the kids 0 comments

Για να είμαι ελικρινής δεν περίμενα να αρρωστήσω τόσο γρήγορα αρχίζοντας το σχολείο. Άκουγα τις φίλες της μαμάς που της έλεγαν «Να είσαι έτοιμη να φέρει σπίτι όλες τις ιώσεις» μα νόμιζα πως οι ιώσεις είναι τίποτα κοριτσάκια. Μπα, λάθος είχα αντιληφθεί. Ιώσεις είναι αυτά που κολλάμε μεταξύ μας τα παιδιά στο σχολείο.

Έτσι κι εγώ από την Παρασκευή που γύρισα, την είχα φέρει σπίτι. Στην αρχή πόναγε το κορμάκι μου, μετά έκανα λίγο πυρετό, μετά άρχισε να πονάει ο λαιμός. Και μετά την έπεσα στο κρεβάτι με το θερμόμετρο αγκαλιά. Εννοείται πως κοιμήθηκα στο κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό ομολογουμένως ήταν το μόνο θετικό.

Όλο το σαββατοκύριακο, δεν ήθελα να φάω, να παίξω, να βγω βόλτα, τίποτα δεν ήθελα. Απλά ξάπλωνα στον καναπέ και έβλεπα λίγο τηλεόραση. Δηλαδή έχανα το χρόνο μου.

Το μόνο που ήθελα ήταν να είμαι κοντά στη μαμά. Δεν την άφηνα να κάνει ρούπι, λέμε. Ούτε να φάει, να δουλέψει, να πάει στο μπάνιο δεν μπορούσε χωρίς να την ακολουθώ κατά βήμα. Ο μπαμπάκας μου ο καλός έκανε ό,τι μπορούσε, μα τον στεναχώρησα κι αυτόν, γιατί το μόνο που φώναζα ήταν «μαμά και μαμά».

Και κάπου εκεί, άρχισα να γκρινιάζω ακατάπαυστα και να αδυνατώ να σταματήσω λες και ημουν εθισμένος στον τζόγο. Μου έλεγε η μαμά μου να παίξουμε, γκρίνιαζα. Μου έλεγε να διαβάσουμε, γκρίνιαζε. Μου έλεγε να δούμε «Μικρούς Άινστάιν», γκρίνιαζα. Δεν μου έλεγε τίποτα, πάλι γκρίνιαζα. Λες και ήταν ο μόνος τρόπος να εκφράσω αυτό που ένιωθα, που εντάξει είπαμε δεν ήταν τίποτα σπουδαίο, μια ίωση μόνο, αλλά για μένα ήταν πολύ δυσάρεστο. Και εξαιρετικά ακατανόητο.Δεν μου επέτρεπε να είμαι ο εαυτός μου. Κι ο μόνος τρόπος που μπορούσα να είμαι, πίστευα πως βρισκόταν στο να είμαι δίπλα στη μαμά.

20130902_1735

Η μανούλα μου έκανε όση υπομονή μπορούσε. Δεν λέω με μάλωσε λίγες φορές, αλλά εντάξει, την καταλάβαίνω. Φανταστείτε να σου λένε όλο το 24ωρο στο αφτί: «Γκρίνια mode, Γκρίνια mode, Γκρίνια mode».

Δευτέρα και σήμερα Τρίτη πάλι δεν πήγα σχολείο. Η γιατρός μας φοβόταν μήπως είχα πυώδη αμυγδαλίτιδα, μα ευτυχώς υψηλό πυρετό δεν έκανα κι έτσι καταλάβαμε πως ήταν απλώς μια ίωση.

Αύριο θα πάω σχολείο. Θέλω κιόλας να πάω.

Μα το υπόσχομαι. Την γκρίνια θα την αφήσω στο σπίτι. Και όταν γυρίσω σίγουρα «θα την έχει κάνει».

Πριν σας πω μάκια, αν μου επιτρέπετε να σας συνταγογραφήσω το καλύτερο παυσίπονο για την γκρίνια των μικρών σας. Κάντε υπομονή και βάλτε λίγη φαντασία για να τα κάνετε να ξεχαστούν. Θα περάσει. Η γκρίνια μας καμιά φορά είναι ένας ενοχλητικός -το παραδέχομαι- τρόπος να σας πούμε πώς νιώθουμε.

Μάκια.