Πώς ξεκίνησαν όλα

2012 - Σεπ Posted by give the kids 0 comments

Μια μέρα που έβρεχε, στην εξώπορτά μου βρήκα ένα σημείωμα με αχνοφώτιστα γράμματα. Μέχρι τότε ήμουν σίγουρη ότι ήταν ένας αστικός μύθος. Όταν τέλειωσα το σημείωμα, σιγουρεύτηκα για το αντίθετο.

Η Γκιβ δε Κιντς, η νεράιδα που τριγυρνά στις ντουλάπες των σπιτιών μας, υπάρχει στ’ αλήθεια. Μα δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι τι έγραφε το σημείωμα:

Έχω μείνει σε ντουλάπες και ντουλάπες. Η κατάσταση της δικής σου όμως είναι απερίγραπτη. Τόσο στενάχωρα πλέον εδώ μέσα που μου σκίστηκε η αραχνοϋφαντη ουρά του αμπίρ-κοκτέιλ φορέματος που φοράω όταν έχω καλεσμένους», ξεκίναγε το σημείωμα. «Σε παρακαλώ» συνέχιζε. «Κάνε κάτι. Χάρισε επιτέλους τα μωρουδιακά του μωρού σου. Ό,τι έδωσες έδωσες με το ζόρι στις φίλες σου που έκαναν κορίτσι, ενώ εσύ έχεις αγόρι. Τι θα τα κάνεις όλα αυτά; Ξεσκονόπανα; Και τα παπουτσάκια του, γλαστράκια; Ωρίμασε επιτέλους, σε παρακαλώ και μην κάνεις λες και θα έρθει κάποια νεράιδα να σε βοηθήσει. Δεν υπάρχουν νεράιδες. Εκτός από μένα. Υπάρχει μόνο η απόφαση. Για το καλό όλων μας, λοιπόν, δώστα, χάρισέ τα. Πες το όπως θες, αλλά κάντο. Μέχρι τώρα έντυνες μόνο το δικό σου μωρό. Τώρα, αν τα δώσεις, θα ντύσεις περισσότερα. Αυτό από μόνο του δεν είναι υπέροχο;
Υ.Σ. Σε περιμένω να πιούμε καφέ καμιά μέρα. Αφού πάρεις από δίπλα μου όλες αυτές τις σακούλες.