Το Blog του μικρού School Billy, μέρα 1

2013 - Σεπ Posted by give the kids 0 comments

SAMSUNG

Εντάξει, μανούλα, πώς κάνεις έτσι; Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στο σχολείο! Και δώστου ξανά.  Βούηξαν τα μίντια, τα σόσιαλ, ο υπουργός -πώς τον λένε- παιδευτικής, ή παιδείας ή κάτι τέτοιο. Όλοι βγήκαν να μιλήσουν και να γράψουν. Τι μιλάτε; Εσείς πήγατε σχολείο; Εμείς πήγαμε.

“Ελα, δεν έγινε τίποτα, μανούλα.

Εντάξει, δεν λέω αυτό το ξύπνημα στις 7 παρά, -μα πού είναι ο ήλιος;- είναι άγριο, σκληρό, βάναυσο, αλλά να σου πω; Πιο δύσκολο που φάνηκε όταν σταμάτησα να θηλάζω. Οκ μέχρι τη σημερινή μέρα ξύπναγα ό,τι ώρα ήθελα,  αλλά σιγά, μια μέρα δεν έγινε και τίποτα.

Εντάξει, δεν λέω αυτό το να με αφήνεις να μπω σε ένα κίτρινο λεωφορείο, που το οδηγεί ένας τόσο καλός κύριος, αλλά δεν το ξέρω και να με καλημερίζει και μια κυρία χαμογελαστή που ούτε αυτή την ξέρω, δεν είναι και ιδιαίτερα κακό. Αφού θα μπεις κι εσύ μέσα, μανούλα, να πάμε στο σχολείο, έτσι δεν είναι; Ε, μανούλα, γιατί έκλεισαν οι πόρτες, μα πού πάει το λεωφορείο χωρίς εσένα;…

Εντάξει, δεν λέω αυτό το σχολείο είναι όμορφο και έχει και σιντριβάνι και ξέρεις πόσο μου αρέσουν τα σιντριβάνια, αλλά έχει πολλά παιδάκια που δεν ξέρω και πάνε πέρα δώθε και κάποια μου ρίχνουν και κανά κεφάλι και αυτό το δωμάτιο που μας έβαλαν είναι χρωματιστό και έχει και ωραία τραπεζάκια, αλλά δεν έχει τη γάτα μας εδώ να με κυνηγάει για να παίξουμε.

Και μετά, σώνει και καλά να φάμε όλοι μαζί πρωινό. Μανούλα, στο λέω, δεν έφαγα τίποτα, δεν πάει μπουκιά κάτω, αν δεν μου τη δώσεις εσύ από τα χεράκια σου.

Και δεν λέω, έμαθα πώς λένε τα παιδάκια, τι περίεργο και αυτά χωρίς τη μανούλα τους είναι. Δημοσθένης, Αντώνης, Απόλλωνας, Φαίη, Σωτηρία και άλλα πολλά που δεν τα συγκράτησα. Εντάξει, μπας και θα τα ξαναδώ;

Και η κυρία αυτή η όμορφη η ξανθούλα, που μας είπε να τη φωνάζουμε «Κυρία Μαρία» είναι όμορφη -ναι αυτό το είπα ήδη- και ευγενική και μας μιλάει γλυκά, αλλά όλο μας λέει τι να κάνουμε. Ναι εντάξει, θυμάμαι ότι μου είπες ότι πρέπει να ακούω τι μου λέει και να το κάνω, αλλά βρε μανούλα, δεν έχει τον δικό σου τρόπο.

Μάθαμε και ένα τραγουδάκι, κάναμε και το «οκλαδόν», έτσι λένε τη γυμναστική, ωραία ήταν αλλά πιάστηκε ο πισινός μου.

Ζωγραφίσαμε ύστερα. Με ξέρεις, μανούλα, δεν τα πάω καλά με τη ζωγραφική, μα προσπάθησα να κινηθώ σε μινιμαλιστικά επίπεδα μουντζουρώματος που κάποια μέρα θα δεις, θα μοσχοπουληθούν. Θα στη φέρω να δεις τη ζωγραφιά μου, μανούλα, αλλά κοίτα μην σε πάρουν τα κλάματα και τοποθετήσεις τη ζωγραφιά αυτή στο παλμαρέ σου με τα «Πρώτα του» από κάτι.

Και μετά πέρασε λίγο η ώρα και μας είπαν πως είναι ώρα να πάμε στην κουζίνα να φάμε. Μα πάλι να φάμε, αφού ούτε πριν φάγαμε, τι να προσπαθούμε πάλι; Μου είχες βάλει χυλοπίτες της γιαγιάς. Ωραίες ήταν. Δεν τις έφαγα. Αλλά είχε πλάκα, όλα μαζί τρώγαμε. Και μαζί λερωνόμασταν.

Μετά δεν θυμάμαι πολλά γιατί νύσταξα και επειδή είχα νεύρα, έριξα και μια τσιμπιά σε ένα κοριτσάκι, έτσι για να ξυπνήσουν τα αίματα. Ναι, ναι, ξέρω, μανούλα, δεν κάνει, στο υπόσχομαι δεν θα το ξανακάνω.

Και στο τέλος, τέλειωσε το σχολείο. Είπαμε γεια και μπήκαμε πάλι στο κίτρινο λεωφορείο για να γυρίσουμε σπίτι.

Ε, καιρός ήταν.

Με πήρε λίγο ο ύπνος στο λεωφορείο, και όταν φτάσαμε ξύπνησα από μόνος μου.

Σε είδα να κάθεσαι στα σκαλοπάτια και τον μπαμπά να με φωτογραφίζει. Μα καλά, τι το σπουδαίο έχει αυτή η στιγμή, δεν καταλαβαίνω.

Μα, μανούλα, δεν μπορώ να το κρύψω, χάρηκα που σας είδα. Μόλις με πήρες στην αγκαλιά σου, κατάλαβα πως όλα τελείωσαν και τώρα είμαι σπίτι πάλι.

Μα, γιατί τα μάτια σου βράχηκαν, μανούλα; Δεν είσαι χαρούμενη που γύρισα;

«Τι πώς τα πήγα; Πώς ήταν το σχολείο;» Μια χαρά, εντάξει. Μην το κάνουμε και θέμα. «Τι; Πολύ κουλ, με βλέπεις;» Μα γιατί όχι;

Πήγα πρώτη μέρα στο σχολείο. Αυτό δεν ήταν το θέμα. Πήγα.

Αύριο δεν χρειάζεται να ξαναπάω; Έτσι δεν είναι;

Μάκια.

School Billy