Αύριο, θα πάω σε άλλο σχολείο;

2013 - Σεπ Posted by give the kids 1 comment

SAMSUNG

Δεν θα το πιστέψετε; Σήμερα ήταν πολύ κουλ στο σχολείο. Βέβαια είμαι και πολύ χίπστερ τυπάκι, πάω συχνά Πετράλωνα, Μεταξουργείο, ξέρετε τώρα. Ε, με τόσα που έχουν δει τα μάτια μου τι να μου πει ένα σχολειάκι εκεί πέρα; Μέχρι και tweet στον υπουργό παιδείας έκανα το πρωί.

Αν εξαιρέσουμε πως σήμερα λέρωσα λίγο το βρακάκι μου, συγγνώμη το μποξεράκι μου, και ήθελα συνέχεια να κάνω κακά, και δεν είχα τη μαμάκα μου να με πλύνει και να με καθαρίσει, όλα πήγαν υπέροχα. Δεν λέω, η κυρία Μαρία, όχι η δασκάλα μας, μια άλλη κυρία Μαρία με φρόντισε και με περιποιήθηκε, αλλά τι να έκανε που η μαμάκα μου ξέχασε να μου βάλει δεύτερο μποξεράκι.

Τι να κάνει κι αυτή η μανούλα, τώρα μαθαίνει. Σήμερα θα μου βάλει δεύτερο μποξεράκι και όχι τσορτσάκι, αύριο θα μου βάλει δεύτερο τσορτσάκι και θα ξεχάσει το μποξεράκι.

Κατά τ” άλλα, δεν έχω να σας πω τίποτα σπουδαίο. Δεν έφαγα απολύτως τίποτα, ούτε το πρωινό, ούτε το δεκατιανό, ούτε το σαρακοστιανό. Δεν είχα όρεξη. Νομίζω πως η όρεξη για φαγητό πάει μαζί με την όρεξη για κέφι.

Ζωγράφισα πάντως κάτι που μου θύμισε λίγο από την «Έναστρη νύχτα» του Βαν Γκογκ αν εξαιρέσεις ότι δεν είχε τίποτα η ζωγραφιά μου από αυτή τη φοβερή ζωγραφιά του φίλου μου του Γκογκ.

Όχι, δεν έχω παράπονο ήταν πολύ κουλ.

Όταν γύρισα με περίμενε πάλι η μαμά κάτω στο δρόμο και με το πού σταμάτησε το κίτρινο λεωφορείο κατάλαβα γιατί δεν είχα φάει τίποτα. Μου έλειπε πολύ η μαμάκα μου σήμερα. Χθες που γύρισα μου το είπε κι αυτή: «Πόσο μου έλειψες, φωτάκι μου!» (ναι ούτε εγώ μπορώ αυτό το «φωτάκι» αλλά τι να της πω, μου το λέει από τότε που γεννήθηκα και να σκεφτείτε πως δεν με λένε και Φώτη να ταιριάζει.) Εντάξει, χθες δεν της είπα ότι και μένα μου έλειψε, γιατί δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει μου έλειψε, απλώς το νιώθω στη μύτη μου όταν έχω πολλή ώρα να μυρίσω τη μυρωδιά της.

Την ενημέρωσε η κυρία Έφη η συνοδός, που τη συμπαθώ πολύ, ότι λερώθηκα και έπαθα κάτι που το λένε διάρροια (μοιάζει λίγο με όνομα γάτας αυτό), ότι δεν έφαγα κλπ. και η μαμά με ρώτησε: «Γιατί είχες διάρροια, γιατί δεν έφαγες, πώς πέρασες σήμερα, τι κάνατε στο σχολείο;» έτσι ακριβώς με τη σειρά που σας τα λέω, χωρίς να πάρει ανάσα. Δεν της απάντησα τίποτα, γιατί με μπέρδεψαν όλες αυτές οι ερωτήσεις, πιο πολύ και από τα ονόματα των δαχτύλων του χεριού.

Για να μην σας κουράζω, ανεβήκαμε σπίτι ξέρω γω, έβγαλα τα ρούχα μου, πήρα αγκαλιά τις γάτες μου, τη γάτα μας τη Νάνσυ δεν την πήρα ακριβώς αγκαλιά γιατί είναι βαριά σαν μικρό γουρουνάκι και πήγα να αράξω με τον μπαμπά που είναι τόσο αγχωμένος και τον καταλαβαίνω γιατί η φωνή του είναι πολύ γλυκιά, λες και έφαγε σάμαλι.

Όταν πια κατάλαβα πως στάνταρ ήμουν σπίτι και τα λοιπά, πήγα μέσα στην κουζίνα και τους ρώτησα κάτι που δεν μου απάντησαν ποτέ. Νομίζω πως πρέπει να έπαθαν ένα μικρό μπλακ άουτ σαν αυτά της ΔΕΗ που λιώνουμε από τη ζέστη. Μήπως εσείς ξέρετε γιατί δεν μου απάντησαν στην απλούστατη ερωτησούλα μου:

«Αύριο θα πάω σε άλλο σχολείο;»

Μάκια.

Sport Billy